دل به اوج بسپار و پرواز را از پرنده جان دریغ مدار که ذات انسان در فرا رفتن است که ظهور می یابد نه در فرو رفتن 

پرنده بر شانه هاي انسان نشست
انسان با تعجب رو به پرنده کرد و گفت :اما من درخت نيستم
تو نمي تواني روي شانه من آشيانه بسازي
پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدمها را خوب مي دانم اما گاهي پرنده ها و آدمها
را اشتباه مي گيرم انسان خنديد و به نظرش اين خنده دارترين اشتباه ممکن بود
پرنده گفت : راستي چرا پر زدن را کنار گذاشتي ؟ انسان منظور پرنده را نفهميد
اما باز هم خنديد
پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد
انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد
چيزي که نمي دانست چيست . شايد يک آبي دور يک اوج دوست داشتني
پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را نيز مي شناسم که پر زدن از يادشان رفته است
درست است که پرواز براي يک پرنده ضرورت است اما اگر تمرين نکند فراموش مي شود
پرنده اين را گفت و پر زد
انسان رد پرنده را دنبال کرد تا اينکه چشمش به يک آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام
اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد
آنوقت خدا بر شانه هاي کوچک انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد ؟
تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود.
اما تو آسمان را نديدي.
راستي عزيزم بالهايت را کجا جا گذاشتي ؟
انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس کرد .
آنوقت رو به خدا کرد و گريست......
 

 همه ی مداد رنگی ها مشغول بودند...به جز مداد سفيد...هيچ کسي به او کار نمی داد...همه می گفتند:«تو به هيچ دردی نمی خوری» ...يک شب که مداد رنگی ها توی سياهی کاغذ گم شده بودند...مداد سفيد تا صبح کار کرد...ماه کشيد...مهتاب کشيد...و آنقدر ستاره کشيد که کوچک وکوچک و کوچک تر شد...صبح توی جعبه ی مداد رنگی٬جای خالی او با هيچ رنگی پر نشد

 گشاده دست باش، جاري باش، كمك كن (مثل رود)

 باشفقت و مهربان باش (مثل خورشيد)

اگركسي اشتباه كرد آن رابه پوشان (مثل شب)

 وقتي عصباني شدي خاموش باش (مثل مرگ)

متواضع باش و كبر نداشته باش (مثل خاك)

 بخشش و عفو داشته باش (مثل دريا )

اگر مي‌خواهي ديگران خوب باشند خودت خوب باش (مثل آينه)

دشت‌هايي چه فراخ! كوه‌هايي چه بلند
 در گلستانه چه بوي علفي مي‌آمد!
من در اين آبادي، پي چيزي مي‌گشتم:
 پي خوابي شايد، پي نوري، ريگي، لبخندي.
در دل من چيزي است،
مثل يك بيشه نور،
 مثل خواب دم صبح
و چنان بي‌تابم، كه دلم مي‌خواهد بدوم تا ته دشت،
 بروم تا سر كوه

 دورها آوايي است، كه مرا مي‌خواند.....

 خرد بر پایه دیدن و پژوهیدن استوار است نه بر پندار باقی و پیش داوری و شنیدن. کسی که بر قلب خود غلبه نکرد ، بر هیچ چیز غالب نخواهد شد. نیکی و سود خویش را در زیان دیگران مخواه. هر گفتار و کرداری را با ترازوی عقل بسنجید و آنگاه اگر نیک آمد به پیروی از آن پردازید. فرزانگان هستند که درست بر می گزینند ، نه بداندیشان. نیک میدانم که هیچ نیایشی نیست که از جان و دل بر آید و بی پاسخ بماند. فزون تر از تن زن ، دل و جان و روان او را در یابید و بر آن ارج نهید. تنها راه رستگار پیام زرتشت: خرد بر پایه دیدن و پژوهیدن استوار است نه بر پندار باقی و پیش داوری و شنیدن. کسی که بر قلب خود غلبه نکرد ، بر هیچ چیز غالب نخواهد شد. نیکی و سود خویش را در زیان دیگران مخواه. هر گفتار و کرداری را با ترازوی عقل بسنجید و آنگاه اگر نیک آمد به پیروی از آن پردازید. فرزانگان هستند که درست بر می گزینند ، نه بداندیشان. نیک میدانم که هیچ نیایشی نیست که از جان و دل بر آید و بی پاسخ بماند. فزون تر از تن زن ، دل و جان و روان او را در یابید و بر آن ارج نهید. تنها راه رستگار

عاشقي را شرط اول ناله وفرياد نيست
تا کسي از جان شيرين نگذرد فرهاد نيست
عاشقي مقدورهر عياش نيست
غم کشيدن صنعت نقاش نيست ....

اين شعر توسط يک بچه آفريقايي نوشته شده و استدلال شگفت انگيزي داره : وقتي به دنيا ميام، سياهم، وقتي بزرگ ميشم، سياهم، وقتي ميرم زير آفتاب، سياهم، وقتي مي ترسم، سياهم، وقتي مريض ميشم، سياهم، وقتي مي ميرم، هنوزم سياهم... و تو، آدم سفيد، وقتي به دنيا مياي، صورتي اي، وقتي بزرگ ميشي، سفيدي، وقتي ميري زير آفتاب، قرمزي، وقتي سردت ميشه، آبي اي، وقتي مي ترسي، زردي، وقتي مريض ميشي، سبزي، و وقتي مي ميري، خاکستري اي... و تو به من ميگي رنگين پوست؟؟؟

هرگز براي عاشق شدن، به دنبال باران و بهار و بابونه نباش. گاهي در انتهاي خارهاي يک کاکتوس به غنچه اي مي رسي که ماه را بر لبانت مي نشاند.هيچگاه نگذار در کوهپايه هاي عشق کسي دستت را بگيرد که احساس ميکني در ارتفاعات آنرا رها خواهد کرد.

Though you are not here

Wherever I go

Or whatever I do

I see your face in my mind

And I miss you so

I miss telling you everything

I miss showing you thing.

I don't like missing you

It is very cold and lonely feeling

I wish that I could be with you

....RIGHT NOW

خورشيد كه طريقه نگاهش رو عوض كرد نغمه طبيعت دگرگون شد. كوه روانداز سپيدش را از تن درآورد و آن را زلال و روان به چشمه سارها و جويبارها تقديم كرد. زمين عريان مخمل سبزه و بنفشه به تن كرد و درخت برگ و شكوفه پوشيد و گنجشك ها و بلبلان سرزنده تر آواز سر دادند و بهار با بركات و نعمات متفاوت بر عالميان هديه شد و ايت همه زيبايي و تحول مثبت و حيات بخش مديون افتابي است عالم تاب كه اينك عمود تر و مهربان تر مي تابد
ما نيز از طبيعت بياموزيم بر نحوه نگرشمان دقيق  شويم و بدانيم  ما هم مي توانيم منشا تحولات عظيم و مثبت باشيم.
و باور كنيم بايد همچون خورشيد عاشق هدفمان باشيم و تمام وجودمان در عشق ذوب شود تا اشعه اميد و گرماي تلاشمان مداوم و موثر بتابد 

به دلي دل بسپار که جاي خالي برايت داشته باشد

و دستي را بپذير که باز شدن را بهتر از مشت شدن بلد است

يكي بود يكي نبود، يك بچه كوچيك بداخلاقي بود. پدرش به او يك كيسه پر

از ميخ و يك چكش داد و گفت هر وقت عصباني شدي، يك ميخ به ديوار

روبرو بكوب.

روز اول پسرك مجبور شد 37 ميخ به ديوار روبرو بكوبد. در روزها و هفته ها

ي بعد كه پسرك توانست خلق و خوي خود را كنترل كند و كمتر عصباني شود،

تعداد ميخهايي كه به ديوار كوفته بود رفته رفته كمتر شد. پسرك متوجه شد كه

آسانتر آنست كه عصباني شدن خودش را كنترل كند تا آنكه ميخها را در ديوار

سخت بكوبد.

بالأخره به اين ترتيب روزي رسيد كه پسرك ديگر عادت عصباني شدن را ترك

كرده بود و موضوع را به پدرش يادآوري كرد. پدر به او پيشنهاد كرد كه حالا

به ازاء هر روزي كه عصباني نشود، يكي از ميخهايي را كه در طول مدت گذشته

به ديوار كوبيده بوده است را از ديوار بيرون بكشد.

روزها گذشت تا بالأخره يك روز پسر جوان به پدرش روكرد و گفت همه

ميخها را از ديوار درآورده است. پدر، دست پسرش را گرفت و به آن طرف

ديواري كه ميخها بر روي آن كوبيده شده و سپس درآورده بود، برد. پدر رو به

پسر كرد و گفت: « دستت درد نكند، كار خوبي انجام دادي ولي به سوراخهايي

كه در ديوار به وجود آورده اي نگاه كن !! اين ديوار ديگر هيچوقت ديوار قبلي

نخواهد بود. پسرم وقتي تو در حال عصبانيت چيزي را مي گوئي مانند ميخي

است كه بر ديوار دل طرف مقابل مي كوبي. تو مي تواني چاقوئي را به شخصي

بزني و آن را درآوري، مهم نيست تو چند مرتبه به شخص روبرو خواهي گفت

مع ذرت مي خواهم كه آن كار را كرده ام، زخم چاقو كماكان بر بدن شخص

روبرو خواهد ماند. يك زخم فيزكي به همان بدي يك زخم شفاهي است.

دوست ها واقعاً جواهر هاي كميابي هستند ، آنها مي توانند تو را بخندانند و تو

را تشويق به دستيابي به موفقيت نمايند. آنها گوش جان به تو مي سپارند و انتظار

احترام متقابل دارند و آنها هميشه مايل هستند قلبشان را به روي ما بگشايند.»

لطفاً اگر من در گذشته در ديوار شما حفره اي ايجاد كرده ام مرا ببخشيد.

من خداي اسپينوزا را قبول دارم كه خود را در تقارن و توازن آنچه وجود دارد ،آشكار مي كند 

نه خدايي كه خود را با عملكرد و سرنوشت انسانها بدست مي آرود.

                                                                                  آلبرت اينيشتين

     چه روزها كه يك به يك غروب شد نيامدي

       دوباره صبح ظهر عصر غروب شد نيامدي

مادر عزيزم تو را به اندازه تمام ستاره­هاي آسمان دوست دارم ...

اي عزيزتر از جانم تو را به اندازه وسعت قلبت دوست دارم ...

تو را به اندازه پاكي اشكت دوست دارم ...

مادر به تو محتاجم ، هر لحظه و هر كجا كه باشم ...

بگذار دستت را ببوسم و دامنت را ببويم ،تو بوي بهشت ميدهي...

 مادر هر چه دارم از تو دارم ... دوستت دارم ...

هنگام عشق و اعتماد است و دست زندگي چه سبك

مي شود و شب چه پر ترانه آن گاه كه به همه عشق

مي ورزيم و اعتماد داريم.

                                                                                               جبران خلیل جبران

...

شب خرداد به آرامي يك مرثيه از روي سر ثانيه ها مي گذرد
و نسيمي خنك از حاشيه سبز پتو خواب مرا مي روبد.
بوي هجرت مي آيد:
بالش من پر آواز پر چلچله ها ست.

صبح خواهد شد
و به اين كاسه آب
آسمان هجرت خواهد كرد.

بايد امشب بروم.
من كه از بازترين پنجره با مردم اين ناحيه صحبت كردم
حرفي از جنس زمان نشنيدم.
هيچ چشمي عاشقانه به زمين خيره نبود.
كسي از ديدن يك باغچه مجذوب نشد.
هيچكس زاغچه اي را سر يك مزرعه جدي نگرفت.

من به اندازه يك ابر دلم مي گيرد.
بايد امشب بروم
بايد امشب چمداني را كه به اندازه پيراهن تنهايي من جا دارد بردارم
و به سمتي بروم
كه درختان حماسي پيداست
رو به آن وسعت بي واژه كه همواره مرا مي خواند.
يك نفر باز صدا زد...

كفش هايم كو؟

In the morning
When the sun
Is just starting to light the day
I am awakened
And my first thoughts are of you

At night
I stare at the dark trees
Silhouetted against the quiet stars
I am entranced into a complete
Peacefulness
And my last thoughts are of you

ميگن هرگز آسمان به زمين نميرسه!ميگن افق فقط به

خاطر خطاي ديدبوجود مياد!

يه روز تو ساحل نشسته بودم.به دريا نگاه مي‌كردم.صاف

و آرام بود.لاجوردي آسمان در دل دريا خودنمايی

مي‌كرد.آفتاب هم ميدرخشيد و قطرات دريا را براي

اقامتي آسماني با بالا فرا مي‌خواند.نسيم خنكي

مي‌وزيد و صداي امواج كوچك دريا موسيقي متن اين

تصوير آبي رنگ مقابل من بود.

هيچ وقت آسمان به زمين نميرسد.

پيش خودم گفتم چرا از دور كه به آب نگاه مي‌كني

هميشه آبي رنگ هست.چرا هميشه تو نقاشيها بايد

رنگ آب را آبي كشيد اما وقتي كه آب دريا يا كلا آب را در

مشت بگيري هيچ رنگي نداره؟

به اين فكر مي‌كردم كه چند شب پيش كه آمدم كنار دريا

هيچ نسيمي نمي‌وزيد و آسمان پر از ستاره بود اما دريا

مواج بود،البته نه مواجي كه خرابي به بار بيارد!

به اين فكر ميكردم كه چرا وقتي ابرهاي سياه در آسمان

هست دريا اينقدر خمشگين هست و خودش را به اين

طرف و آنطرف مي‌كوبه!؟

اما زماني كه هوا آفتابيست و خورشيد خانم در دل

آسمان هست،دريا اينقدر ساكت وآرام و زيباست؟

همین حين كسي از كنارم گذشت و داشت شعري از

حافظ مي‌خواند كه مثل اكثر شعرهاي حافظ مضموني از

عشق و عاشقي داشت!

عشق.علاقه شديد قلبي،بيش از اندازه كسي را دوست

داشتن!آنقدر دوست داستن كه آدم از خودش هم بگذره!

دگرخواهي و.............!

اين فكرها از ذهنم ميگذشت و نگاهم معطوف دريا بود.

چه رابطه‌اي ميتواند بين دريا و آسمان باشد؟چه

رابطه‌ايست كه آسمان زيبايي خودش را به دريا

مي‌بخشد و دريا از اينكه آسمان غمگين مي‌شود به

تلاطم و ناراحتي مي‌افتد؟

عشق.تنها عشق است.آره رابطه بين آسمان و دريا

چيزي جز عشق نيست.وقتي آسمان پر از ستاره

است،دريا از شدت زيبايي آسمان تقلا ميكند تا خودرا به

بالا بكشد.وقتي آسمان را ابرهاي سياه و غمناك

دربرميگيرد،دريا مي‌غرد چون تاب اشكهاي آسمان را

ندارد.

و آسمان نعره ميزند چون دريا را متلاطم ميبيند.عشق را

از دريا و آسمان ميتواند آموخت.آن رنگش را مدهد تا دريا

زيبا شود و اين يكي وجود خود را ميدهد.هريك براي زيبا

شدن آن يكي در تلاش هستند.هركدام از خود ميگذرند تا

ديگري بهتر باشد.هيچكدام طاقت ديدن غم همديگر را

ندارند و هميشه هم از همديگر دور مي‌مانند اما خود را

وقف هم ميكنند!

بايد عشق را از دريا و آسمان آموخت كه هر لحظه‌شان

نشاني از عشق حقيقي را نمايان مي‌كند حتي غروب

خورشيد داغ در دل درياي سرد!

سرخوشي امروز را مديون توايم كه فردا بلند قامت تر از خورشيد طلوع مي كني و بي آنكه گريسته باشيم باران را به مهماني سرودهايمان مي آوري و لحظه آمدنت دست بر دست پا بر پا و سنگ بر سنگ بند نمي شود آنقدر كه به تولد هيچ ستاره اي شب به آسمان باز نمي گردد و روز در روشنايي مطلق آغاز مي شود.

مي گن وقتي عشق از راه مي رسه مثل نسيم سبك و مثل عقربه هاي ساعت لحظه شمارت مي كنه. همون حسي كه وقتي همراهت مي شه باور مي كني بي قراري هاي روحت با اون به قرار مي رسه. عشق اگه اصل باشه تورو از اسارت خودت رها مي كنه.
اون حسي كه با حضورش منيت ها تو كوچه خودخواهي ديروز به دست فراموشي سپرده ميشه و جا مي مونه. آخه عشق به جايي پا نمي ذاره كه هنوز خودخواهي حاكمه.اونجاست كه "من" فراموش مي شه و به خاطر "تو" در خود گذشتن ها چه باشكوه تكرار ميشه. رنگهاي معمولي ديروز در حضورش امروز مي درخشه.
عشق قادرت مي كنه چيزهايي رو بشنوي كه ديروز نمي شنيدي دنيا رو جوري ببيني كه هيچ وقت اون جور نديدي.
اجسام خاموش ديروز با عشق لب به سخن باز مي كنن.روزهاي مه الودت افتابي مي شه و لحظه هاي قشنگ بي تكرار توي دامن عشق برات متولد مي شه. با عشق حتي طعم دلشوره ها هم شيرينه. مي گن وقتي در رو به روش باز مي كني درك قدم هاي بي صداي يك حس نو تو كوچه باغ هاي مخفي دل مثل تجربه حرارت اتيش تو چله زمستون گرمت مي كنه.
حتي تداعي يادش تو رو به حضور توي قصرهاي باشكوه خاطره هاي بي وصف رويايي دعوت ميكنه.
هركسي به قدر بضاعتش استنباطي از عشق داره. اما عشق بالاتر از اونه كه در مفهوم بگنجه وسع تر از اونه كه غايتش به وصال ختم بشه.عشق در قياس نمي گنجه در بند مفهوم كلام اسير نمي شه. عشق مثل نسيم رهاست.مثل بهار نرم و دلنشينه.مثل لبخند شيرين و نويد بخشه. عشق دشواري ها رو سهل مي كنه دلاي سنگ رو نرم مي كنه يخ ناگفتني هاي بكر دل رو ذوب مي كنه.
عشق بال و پر مي ده و مثل جرات و شهامت گشودن بال و پريدن از ارتفاع در پرواز نخست يك پرنده ارزشمنده. عشق يعني شهامت تغيير رو با تمامي دشواري هاش به جون خريدن يعني تلاش  براي تغيير در جهت كمال يعني پذيرش ديگري همان گونه كه هست.
عشق يعني رسيدن به مقامي كه رفاه معشوق به نياز تو مقدم باشه. در عشق واقعي علاقه وابسته به نياز تو نيست. وقتي كه علاقه در پي نياز باشه هنوز خودخواهي جايي براي حضور عشق باقي نگذاشته. عشق مشروط نيست همه چيز علت مي خواهد جز عشق. و كسي كه براي تجربه عشق نيازمند دليله سرگرم چيزي جز عشقه.
بالاترين مرتبه عشق تعالي دو جانبه و دوطرفه است. اون جا كه يك سو پله اي مي شه براي صعود طرف ديگه بالا رفتن و اوج گرفتن فردي با پايين موندن و زير پا گذاشتن فرد ديگه حاصل بشه عشق هرگز به شكوفايي استحقاقش نرسيده. عشق يعني صعود با هم. فتح اوج در سايه همراهي و هم دلي با هم. يعني همراه و همسفر بودن در سختي و آسوني همپاي غم و شادي هم شدن تو پستي و بلندي هاي زندگي.عشق يعني وفا‌ صداقت صميميت احترام اعتماد اعتقاد ايثار. يعني رستن از دليل من رسيدن به خاطر تو براي تو. عشق همون جادوي بي نظيري است كه خاطره اش حتي بعد از گذشت سال هاي سال هم هروقت پا به ذهنت بذاره قلبتو مي لرزونه و هنوز مستت مي كنه.هنوز بند بند احساساتت به احترامش قيام مي كنه. چون اثرش اون قدر عميقه كه تو آلبوم قلبت مثل يك يادگاري ارزشمند واسه هميشه ثبت شده باقي مي مونه.

 غنچه از خواب پريد و گلي تازه به دنيا امد خار خنديد و به گل گفت : سلام و جوابي نشنيد خار رنجيد ولي هيچ نگفت ساعتي چند گذشت گل چه زيبا شده بود دستي بي رحمي آمد نزديک گل سراسيمه ز وحشت افسرد ليک آن خار در آن دست خزيد وگل از مرگ رهيد صبح فردا که رسيد خار با شبنمي از خواب پريد گل صميمانه به او گفت :" سلام

يك سوراخ كوچك در يك پيله ظاهر شد شخصي نشست و چند ساعت به جدال پروانه براي خارج شدن از سوراخ كوچك ايجاد شده در پيله نگاه كرد. دلش سوخت و تصميم گرفت كمكي كند تا پروانه از اين وضعيت رها شود. به كمك آن شخص پروانه به راحتي از پيله خارج شد اما بدنش ضعيف بود و بال هايش چروك بود. او باز هم به تماشاي پروانه ادامه داد چون انتظار داشت كه بال هاي پروانه باز گسترده و محكم شوند و از بدن پروانه محافظت كنند.اما هيچ اتفاقي نيفتاد. پروانه بيچاره بقيه عمرش را خزيد و هرگز نتوانست پرواز كند. چيزي كه آن شخص با همه مهرباني اش نمي دانست اين بود كه پيله و تلاش لازم براي خروج از سوراخ آن راهي بود كه خدا براي خروج مايعاتي از بدن پروانه به بال هايش قرار داده بود تا پروانه پس از گذراندن مراحل سخت خروج از پيله بتواند پرواز كند. نكته در اينجاست كه گاهي اوقات تلاش تنها چيزي نيست كه در زندگي نياز داريم. اگر خداوند اجازه مي داد كه بدون هيچ مشكلي زندگي كنيم هرگز به اندازه كافي قوي نمي شديم كه روزي بتوانيم پرواز كنيم.

در ازل پرتو حسنت ز تجلی دم زد               عشق پیدا شدو آتش به همه عالم زد

جلوه ای کرد رخت دید ملک عشق نداشت    عین اتش شد  از این غیرت و بر ادم زد

عقل می خواست کز ان شعله چراغ افروزد     برق غیرت بدرخشیدو جهان برهم زد

مدعی خواست که اید به تماشاگه راز           دست غیب امدو بر سینه نامحرم زد

دیگران قرعه قسمت همه بر عیش زدند         دل غمدیده ما بود که هم بر غم زد

جان علوی هوس چاه ز نخدان تو داشت        دست در حلقه آن زلف خم اندر خم زد

حافظ آن روز طرب نامه عشق تو نوشت        که قلم بر سر اسباب دل خرم زد