گفتی دور منو خط بکش ، کشیدم حالا تو در محاصره ی منی

عشق عینك سبزیست كه كاه را یونجه می بیند

در پایان:

الهی همیشه مثل چراغ راهنمایی باشی لپت همیشه قرمز،روی دشمنات زرد دلت همیشه سبز

روزی روزگاری در جزیره ای کوچک پسرکی زندگی میکرد که تنها دوستش یک پرنده کوچولوی آبی رنگ بود... پرنده تمام مدت پشت پنجره اطاق  پسرک می نشست .. گاهی باهم به جنگل میرفتند و وقتی پسرک به مدرسه میرفت پرنده همراهش بود و پشت پنجره کلاس منتظر مینشست تا باهم برگردند به خانه.   توی جزیره دختر بسیار زیبا و مغروری زندگی میکرد که پسرک این قصه هم  مثل بقیه جوانهای جزیره دلش میخواست بااو دوست بشه ولی دختر به همه گفته بود فقط با کسی دوست میشه که یک شاخه گل رز قرمز آتشین براش هدیه بیاره، چون در اون جزیره گلهای رز همه سفید بودند و رز قرمز اصلا" پیدا  نمی شد ... پسرک خیلی غمگین بود و با پرنده درد دل میکرد که از کجا میتونه یک شاخه گل رز قرمز پیداکنه. پرنده که تحمل دیدن غم و اندوه پسرک را نداشت تصمیم گرفت هرجور شده براش یک شاخه گل رز قرمز تهیه کنه .. روبروی خانه پسرک باغچه ای بود با چند تا بوته گل رز سفید.   پرنده بالای سر بوته های گل پرواز کرد تا اونی روکه تیغ هاش از همه بیشتر و تیزتر بود پیدا کنه بعد خودش رو انداخت رو بوته گل رز طوری که بدن کوچکش از بالا تا پائین پاره شد خون فوران زد و ریخت روی یکی از شاخه های گل رز سفید و اونو تبدیل کرد به گل رز قرمز آتشین.. پرنده افتاد رو زمین و مرد.     پسر وقتی آمد بیرون گل رز قرمز و زیبا رو از دور دید.. دوید و شاخه را کند و باخوشحالی رفت طرف خانه دختر و اصلا متوجه بدن بیجان پرنده نشد که زیر بوته گل افتاده بود.

به تعداد همه انسان ها راه هست برای رسیدن به خدا

يک پسر کوچک از مادرش پرسيد: چرا گريه ميکني؟ مادرش گفت: چون من زن هستم. پسر بچه گفت: من نمي‌فهمم. مادر گفت: تو هيچ‌گاه نخواهي فهميد. بعدها پسر کوچک از پدرش پرسيد که چرا مادر بي‌دليل گريه ميکنند؟ پدرش تنها توانست به او بگويد: تمام زنان براي «هيچ چيز» گريه ميکنند. پسر کوچک بزرگ شد و به يک مرد تبديل شد ولي هنوز نمي‌دانست که چرا زنها بي‌دليل گريه ميکنند.
بالاخره سوالش را براي خدا مطرح کرد و مطمئن بود که خدا جواب را ميداند. او از خدا پرسيد: خدايا، چرا زنان به آساني گريه ميکنند؟ ....

قلبم اسمان ميشود به شوق تابيدن ستاره وجودت. كاش ازميان تمام

ستارگان * سهيل * نشوي

می دانم که می آیی و می گذرد اندوه سال هایی

که

بی تو گذشت

حقیقت انسان به آنچه اظهار میکند نیست
بلکه حقیقت او نهفته در آن چیزی است که از اظهار آن ناتوان است
بنا بر این اگر خواستی او را بشناسی
نه به گفته هایش
بلکه به نا گفته هایش گوش بسپار

آموخته ام ... كه
گاهي تمام چيزهايي كه يك نفر مي خواهد،
 فقط دستي است براي گرفتن دست او،
و قلبي است براي فهميدن وي.

هر از گاهی توقف در ايستگاه بين راه ، فرصت خوبيست
براي ديدن مسير طی شده
و نگريستن به راهی که پيش روست .
 گاهی براي رسيدن بايد نرفت!

آموخته ام كه همه مي خواهند
 روي قله كوه زندگي كنند،
اما تمام شادي ها وقتي رخ مي دهند
كه در حال بالا رفتن از كوه هستيم